Zoeken in deze blog

woensdag 9 maart 2011

Een nieuwe bootsmaat in de maak.







Onze Kelly...






Zoals ik in een eerder blog bericht al meldde, is in september 2010 onze oude trouwe bootsmaat Kelly overleden. Ze is 14 jaar geworden, een respectabele leeftijd voor een viervoeter, maar toch.. we hadden haar best nog wel wat langer willen laten meegenieten van de Lytse Vilja.


De eerste maand na haar overlijden, hield ik het nog wel uit zonder hond. Henk en ik hadden immers besloten om een tijd lang zonder viervoeter verder te gaan, zodat we onze handen vrij hadden voor onze boottrips, kampeeruitjes etc.
De tweede maand ging ook nog wel, maar de derde maand sloeg de afwezigheid van een hond in alle hevigheid toe. Bij mij dan he.. Henk had er wat minder moeite mee.

Toen kwam de sneeuwval, de koude en bleef ik lekker binnen bij de kachel.. zonder hond en met toenemende stijfheid en andere ellende in mijn lijf. Aangezien ik artrose heb, is beweging essentieel voor mijn lijf, ik moet immers zo mobiel en soepel mogelijk blijven. Maar ik was met geen 10 paarden naar buiten te krijgen .. en gek genoeg, vroeger lukte het wel met 1 hondje...dan ga je nou eenmaal wel naar buiten, je hebt geen andere keus. Dus… jawel, er komt weer snel een hond. Yippee!

Henk en ik hebben lang gediscussieerd over honden. Welke hond? Hoe groot? Wat moet de hond kunnen, leuk vinden etc? De antwoorden op deze vragen waren niet zo moeilijk.
Een makkelijk (in ieder geval in vergelijk met een Bouvier en Parson Jack Russell) te trainen hond, die water leuk vindt, zelfstandig op en over boten kan lopen en springen. Een maatje groter dan Kelly maar nou ook weer niet een type Labrador. Hond en baasjes moeten immers bijelkaar in de Lytse Vilja kunnen slapen en een Lab neemt toch echt wel veel plaats in, als ik kijk naar de hond van onze vriendin.








Onze trouwe logeehond, Beau...







Welk ras is het geworden? Ik zeg het lekker nog niet. Maar het is wel een bekend hondje voor Drascombianen. Het type heeft zich echt op Drascombes bewezen, is een tikje eigenwijs maar wel bereid om voor de baas te werken. Misschien herkent iemand het ras aan de hand van de bijgevoegde puppy foto (niet van onze hond, die moet nog geboren worden)….








dit is een foto van een eerder nestje bij de fokker, De Altforsterhof.







En anders zullen jullie in de loop van het jaar onze nieuwe bootsmaat life kunnen bewonderen of via foto’s op dit blog.

De zon schijnt af en toe

De zon schijnt…af en toe en dat brengt de boot-kriebels weer op volle sterkte. Henk is afgelopen winter bezig geweest met het verbeteren van de Lytse Vilja, voor zover dat nog kon. Hij heeft de keukenkastjes verbeterd, waardoor het geheel veel overzichterlijker is geworden.



Zo zag de kast er eerst uit, veel opbergruimte, maar lastig om dingen terug te vinden.








Zodra Lytse Vilja weer in het water ligt, zal ik foto’s en beschrijvingen plaatsen op dit blog.

Ook ik heb de wintermaanden niet stil gezeten. Of eigenlijk ook weer wel, terwijl ik aan het denken was over het nieuwe vaarseizoen.

Ik ben nog steeds stuurvrouw in opleiding, dus voor iedereen geldt nog steeds, geef Lytse Vilja ruim baan mochten jullie ons tegenkomen. Eenmaal veilig aan de kant of op de droogval plek, is bezoek natuurlijk van harte welkom. Ik heb wel weer mijn oude kennis opgefrist qua vaartechniek, dus het moet beter gaan dan vorig jaar. Grinnik!



Bannock in de pan..








Vorig jaar hebben we heerlijk genoten van diverse tochtjes en van het experimenteren met en in de boordkeuken. Sommige experimenten vielen zeer goed uit, andere een stuk minder, door diverse oorzaken.

Omdat ik echt niet een keukenprinses ben, die altijd in de keuken wil staan, besloten we afgelopen zomer om te experimenteren met pastamaaltijden van een bekend kant- en klaar maaltijden merk. Gewoon voor het gemak. We gingen er optimistisch van uit dat alle oude allergie-perikelen (geur en smaakstoffen, diverse voedingsmiddelen, conserveringsmiddelen) die we hadden, wel achter ons zouden liggen.
Helaas voor mij, bleek al heel snel dat mijn allergie voor bepaalde dingen eerder erger dan minder is geworden. .. mijn maag en darmen zijn goed van streek geweest en dat combineert slecht met een Drascombe Drifter en harde wind op het Wad. Interpretaties van deze tekst vallen trouwens buiten mijn verantwoordelijkheid….!


Van de winter bedacht ik mij dat ik ongelooflijk d…. ehhhh.. niet slim ben geweest, door die maaltijden te kopen. Ik kan immers zelf kant en klaar maaltijden maken, dat doe ik al tijden voor onze kampeertrips, dus waarom niet voor op de boot?
Tsja, eerlijk gezegd kan ik tot op heden daar geen goed antwoord op geven! Maar de slechte afloop van het experiment met de kant en klaar maaltijden geeft mij nu wel voldoende inspiratie voor een serie artikelen over het zelf maken van makkelijke maaltijden voor aan boord (MMAB’s ).

Houd daarom het blog Drascrumbs in de gaten voor de tips en artikelen. In de loop van de tijd zullen er recepten komen van mijn prijswinnende chilli (ja echt, ooit in een grijs verleden heb ik aan een Waterkampioen receptenwedstrijd meegedaan en ben ik in de top 3 geëindigd!), onze favoriete pastarecepten EN onze MMAB’s.

dinsdag 4 januari 2011

Oud en nieuw

Tsja... mijn voornemen om snel weer wat te schrijven is niet helemaal uitgekomen, vandaar dat ik maar even een samenvatting maak van het oude jaar, en daarna weer vrolijk verder ga met de nieuwe berichten...

Onze trouwe bootsmaat, Kelly 05.08.1996 - 19.09.2010

Nou, ook niet altijd vrolijk.. op 19 september hebben wij onze trouwe bootsmaat Kelly verloren. Na 14 jaar trouwe dienst aan dek, in de tent, in de tuin en bij ieder uitstapje dat we maakten, hebben we afscheid van haar moeten nemen. Helaas was ze te ziek om nog verder te kunnen. 19 September is geen dag waar ik met plezier naar terugkijk, moet ik zeggen, het was een echt dieptepunt.
Het is nu heel vreemd en rustig zonder haar om me heen.

Gelukkig heeft 2010 ook hoogtepunten gebracht: onze tripjes met de Lytse Vilja naar het wad
Midden in de zomer maar wel heel frisjes met een stevige bries

We hebben op eigen kracht (ahem) het beroemde Posthuiswad opgezocht (en gevonden.. ja,het navigeren zijn we dus nog niet helemaal verleerd.. of was het nou gewoon makkelijk te vinden???).
En we mochten daar gelijk een paar dagen blijven.. augustus kende best heftige windvlagen. In ieder geval heeft Lytse Vilja weer bewezen dat ze een fiere dame is die zich niet snel uit het lood laat blazen.

We hebben ook prachtige zonsopgangen meegemaakt..


We zijn meegeweest op het zomerweekend van NKDE.. leuke mensen ontmoet , leuke dingen gedaan, kortom helemaal voor herhaling vatbaar!




Een heerlijk broodje snijden onder onze tent..geweldige uitvinding trouwens! Zowel de tent als zuurdesembrood. Wij blijven lang goed onder de tent en het brood blijft lang goed aan boord!

Tijdens onze trips heeft Henk weer inspiratie opgedaan voor kleine aanpassingen aan de boot, met name aan de kastinrichting. Ja, ze zijn nu nog praktischer geworden! Zodra alles klaar is en gelakt, zal ik foto's maken en uploaden!

De laatste 6 weken heb ik nauwelijks kunnen typen omdat ik onverwacht aan beide handen ben geopereerd.Ik bleek al jaren carpaal tunnelsyndroom aan beide handen te hebben..Vorige week vrijdag zijn de laatste hechtingen eruit gegaan en ik moet zeggen dat ik het verschil met voor en na de operatie duidelijk kan merken. Yihaa!Duidelijk een hoogtepunt!

Hier in Friesland ligt het water nog vol met dat vieze koude spul, a.k.a. ijs! Varen zit er dus nog niet in, zeker niet nu er net weer een kleine sneeuwbui is geweest. Brrrrrr... handen opsteken: wie verlangt er naar zon, mooie wind en lekker vloeibaar water???? IKKE IKKE IKKE

Rest me vandaag alleen nog iedereen een fantastisch mooi, gezellig, GEZOND, sprankelend 2011 te wensen, met goede wind, super tochten (met boot, camper, tent etc) en tot gauw!

maandag 6 september 2010

Een teken van leven...

Hallo mensen,

Ik weet dat het een hele tijd geleden is, sinds er wat op dit blog verscheen. Excuses daarvoor maar soms wil je wel dingen doen, maar komt er iets tussen waar onvermijdelijk alle aandacht naar uit dient te gaan. Deze zomer kwam er van alles op ons pad, waardoor vaaravonturen erg schaars werden.

Maar..... ondertussen zijn we in rustiger vaarwater verzeild (oh oh.. wat een mooie nautische woordspelingen weer!) en hebben we ook weer vaartochtjes gemaakt.

Daarom..vanaf nu zal er regelmatig weer wat verschijnen, al is het dan met terugwerkende kracht..En als bewijs van activiteit heb ik de lay-out van het blog iets opgefrist. Wat vinden jullie ervan?

Tot gauw!

donderdag 22 april 2010

Stuurvrouw in opleiding!

Teruglezend plaats ik alleen maar vreselijk positieve postjes op dit blog. Ik ben dan ook een positief mens, met een zeer positief bootje. Maar ja, er moet ook balans zijn natuurlijk. Vandaar mijn zoektocht naar de negatieve kanten van onze Drascombe Drifter 22.

….Eens kijken…

Ik ben absoluut niet als evenwichtige klipgeit op de wereld gekomen. En wat ik ook doe om mijzelf op een positieve wijze te affirmeren met behendige, evenwichtige, snel heen en weer rennende zeilers op kleine bootjes, het werkt niet!

Lytse Vilja is een prachtig, lief, comfortabel bootje met héle smalle gangboordjes waar ik niet graag overheen loop. Het werken op het voordek voor het vastmaken in sluizen, aanleggen, anker opgaan etc. zijn klusjes die ik nu dan ook aan Henk overlaat.

De ieniemienie gangboorden kun je dus wel als een minpuntje opvatten (gevonden!! Goed he?)… De andere kant van de medaille is dan wel dat ik nu de motor- manoeuvres op mij moet nemen, vandaar dat ik ‘stuurvrouw in opleiding’ ben. En dat is eigenlijk toch ook weer een pluspunt! Zie je wel, ik blijf altijd positieve dingen vinden…

Een aantal dames die dit blog lezen zullen het wel herkennen: het helmhout vasthouden terwijl de zeilen worden gehesen is geen probleem.. maar wat doe je als je langs de steiger moet aanleggen met een flinke wind op de neus??? Of op de kont? Of midscheeps? Of je moet afmeren tussen een aantal andere boten? Of je moet de sluis in met 4 Dringende Duitsers, een Ervaren Engelsman en een vreselijk Paniekerige (onverstaanbare) Pool?? Inderdaad!
Je roept heel hard:
“ * vul hier naam van echtgenoot in* ! neem het roer over!”

En ik ben er jaren lang mee weg gekomen. Als ik mijn dringende stem opzette, was mijn echtgenoot best wel te vermurwen tot het overnemen van het roer bij dergelijke escapades. Waarschijnlijk speelde de kans op schade aan het verfsysteem (niet handig bij onze oude stalen boot: roest gevaar) daarbij een grote rol.

Maar helaas: die makkelijke dagen zijn voorbij! Ik mag het nu doen. Dat betekent opletten, inschatten, communiceren, en doen!

Ieeeks! Can I panic now is een zin die nu regelmatig door mijn koppie flitst. En het antwoord is dan:”nee, geen tijd voor!” . Een van de beste remedies om paniek tegen te gaan overigens! Kan het iedereen aanraden. Tot nu toe heb ik nog geen grote fouten gemaakt (en een goed verstaander heeft maar een half woord nodig he?)

Een keer heeft Henk een slinger aan het stuur gegeven (helmstok de verkeerde kant op.. oeps, gewend aan stuurrad, oude gewoonte sloop erin) en een keer gashendel verkeerde kant op gedraaid (oeps… toch even lichte paniek) maar tot nu toe heb ik Lytse Vilja aardig netjes door de manoeuvres heen geloosd. Oh, behalve die keer dat een Randmeer met motorpech om een sleepje vroeg terwijl we langs voeren. Met een boot in een slootje keren dat maar 10 cm breder is dan je eigen bootje was me toch even te ingewikkeld.

En het zelf doen van de manoeuvres opende wel mijn ogen over mijn Henk!-kreten. Straight forward zeilen deed ik altijd al, Henk ging slapen, ik liep wacht, overdag, ’s nachts. Het maakte niet veel uit. Maar met windkracht 7 IJmuiden moeten aanlopen met de grondzeeën, deed Henk, ongeacht het feit dat hij al een paar uur zeilen erop had zitten. De box van de marina invaren met diezelfde windkracht 7 om 23.00 uur (ja, het stormde ècht wel die dagen, geen overdrijving) deed Henk. Achteruit zigzaggend een jachthaven uitvaren omdat er grote paniek op diverse jachten voor ons uitbrak, deed Henk. En ik dacht dat het zo hoorde.

Ik heb er nooit bij stilgestaan dat Henk ook wel eens de zenuwen kon hebben, dat hij zich wel eens afvroeg hoe hij de klus in hemelsnaam moest klaren, dat hij zich ook wel eens niet zo lekker voelde en het sturen graag aan mij zou overlaten, maar hij kreeg de kans niet. Hij kon het toch veel beter, in mijn ogen!
Maar eerlijk is eerlijk: in het begin van ons kajuitjacht- avontuur had hij net zo veel ervaring met motormanoeuvres als ik: helemaal niets. En had hij soms de zelfde zenuwen als ik. En die arme schat kon geen kant op want ik vertikte het immers om het van hem over te nemen. Het gevolg? Hij kon met een 13 ton zware langkieler achteruit zigzaggend een drukke haven uitvaren, wat hem een bewonderende pluim van de havenmeester opleverde! Hij heeft het dus geleerd!

En hij gaat nu mij dezelfde kansen tot goed stuurmanschap geven! Hij vertikt het om het roer nog langer van mij over te nemen, ik moet wel alles doen, ik heb geen keus meer! En het gaat mij lukken! Op een gegeven moment kan ik goed varen met Lytse Vilja onder zeil en op de motor, ongeacht de windkracht en andere uitdagingen!


Maar eh.. lieve mede watersporters…. Tot die tijd is het misschien handig om niet te dichtbij te komen en mij ruim baan te geven bij het manoeuvreren….

Does size matter?

Er is absoluut niets schokkends gebeurd: alle zeilen doen het zoals het moet, de mast is nog steeds niet naar beneden gezakt ondanks al onze veranderingen aan de voorstag; Lytse Vilja ligt nog steeds hoog en droog in het water ; de motor start bij het eerste indrukken van het knopje en stopt ook direct als je het andere knopje indrukt, de ‘voering’ van de kajuit zorgt ervoor dat er geen condensdruppels in je oor vallen als je slaapt, we hebben nog geen vreselijke stormen doorstaan.

Uitzicht vanaf onze ankerplek... 't is net zomer, toch?




Het ergste dat ons is overkomen afgelopen dagen is het aanbranden van mijn bannock voor de lunch. Een combinatie van een zeer goed geleidende pan, een iets te hoog vuur en een kokkie die teveel genoot van de zon op haar koppie.…


Hier zag de lunch er nog veelbelovend uit!

Tja, eigenlijk heb ik helemaal geen schrijfvoer voorhanden dat zorgt voor drama en spanning in mijn blog update (één van de vereisten blijkbaar om een pakkend verhaal te schrijven aldus sommige bronnen in schrijversland..). Sorry!


Hoe voel je je dan als gloednieuwe eigenaar van een Drascombe na een aantal zeildagen?
Een bofkont!
Klinkt misschien wat oubollig maar het is gewoon zo! Ik kan er niets anders van maken. We hebben tijdens onze zeiltochtjes geoefend met van alles: varen op de motor, onder zeil, manoeuvreren op motor en onder zeil, aanleggen, ankeren, koken, genieten… en eerlijk gezegd gaat alles van een leien dakje (ja ja.. behalve die laatste bannock natuurlijk) .
Rustig, beheerst en met nadruk op het grote genieten! En dat op zo een “klein” bootje… een beter bewijs voor het adagio ‘size doesn’t matter’ is er volgens mij niet!

maandag 12 april 2010

Maiden Voyage!

Heerlijk weekend gehad!

Lytse Vilja is zaterdag zoals gemeld, te water gelaten en heeft zich zoals verwacht en betaamt keurig gedragen.
 Ik heb 's middags allerlei spulletjes in de boot geladen en ook dat onderging onze Drascombe helemaal zonder protesten.



Henk en Jacques hebben de kasten ook goed ingeschat. Er kan een hoop ingestouwd worden!




....en ik heb zelfs beddengoed in Drascombe-style kunnen vinden! Zo af en toe moet je gewoon voor leuk of grappig gaan....




Ook hebben we onze eerste maaltijd aan boord gegeten (zie Drascrumbs voor het recept van de Pasta met Gorgonzola) waarbij het portable kooktoestel duidelijk zijn waarde heeft bewezen! We hebben lekker onder de tent in de kuip kunnen koken, zonder dat alles weer even hard uit de pannen blies.




Hier is een foto van onze " boordhyena" , een 13 en een half jaar oude Parson Jack Russell dame genaamd Kelly.


Ze is, zo te zien, wel tevreden over de boot. Eigenlijk vond ze het 5 jaar geleden niet vreselijk erg dat ons kajuitjacht werd verkocht. Altijd maar dat schuin gaan en dat water.. brrr.. niks voor een echte dame. Maar toch kon Lytse Vilja haar wel bekoren. Waarschijnlijk omdat vrouwtje en baas toch onder pootbereik zijn op een boot van dit formaat?

Daarna zijn we aan de borrel gegaan met onze vrienden en uiteindelijk zijn we heel tevreden onder onze dekbedjes gekropen. De volgende ochtend werden we met het zonlicht op onze neus wakker. De bacon kon ook nog in de zon worden uitgebakken, maar de eieren moesten het al met een donkere lucht doen.

Daarna zijn we in ongeveer anderhalf uur naar Terherne gevaren en onze dame heeft het prima gedaan. De wind op het Snitser Mar was op zich best aanwezig, maar ze heeft zich voorbeeldig door de golven richting de thuishaven bewogen. En nu ligt ze lekker in de achtertuin mooi te zijn en gaan we van de week lekker met haar oefenen ... hoe vaar je met een druil? is de vraag die we daarbij gaan beantwoorden, want dat is nieuw voor ons. Maar in ieder geval heeft onze Drifter 22 bewezen dat ze een uitstekend gehoorzaam bootje is!



Is het geen plaatje???